Z munduru się nie wyrasta, czyli 20 lat Stowarzyszenia Lotnictwa w Mirosławcu

Jeśli ktoś jeszcze nie słyszał o Stowarzyszeniu Miłośników Lotnictwa w Mirosławcu, to jest okazja poznać osobę, która za tym stoi. Samoloty wojskowe, to w sumie symbol rozpoznawczy Mirosławca. Z prezesem Stowarzyszenia Miłośników Lotnictwa w Mirosławcu, ppłk dypl rez. Michałem Wróblewskim, rozmawia Helena Graczyk

Zacznijmy zatem od początku. Kiedy powstało Stowarzyszenie?

Nasze Stowarzyszenie liczy już dwadzieścia lat, zostało bowiem założona siedemnastego lutego 2006 r. Odbyło się to na nieformalnym zebraniu założycielskim, na którym przyjęto nazwę Stowarzyszenie Miłośników Lotnictwa, opracowano statut oraz wybrano władze: zarząd i komisję rewizyjną. Od tego czasu funkcjonujemy jako pełnoprawna organizacja z wszystkimi prawami i obowiązkami.

Co było motywem przewodnim założenia takiego właśnie Stowarzyszenia? Wszak jest ono nietuzinkowe. 

Już na początku wyznaczyliśmy sobie ambitne cele, by pielęgnować lotnicze tradycje regionu, integrować środowiska byłych żołnierzy jednostek lotniczych stacjonujących w Mirosławcu, upamiętniać miejsca związane z historią 8. Pułku Lotnictwa Myśliwsko – Bombowego. Prowadzimy również działalność charytatywną oraz świadczymy pomoc rodzinom członków naszego Stowarzyszenie.

Wspaniała inicjatywa i wiadomo, że Mirosławiec to miejsce mocno związane z lotnictwem, ale  proszę podać więcej szczegółów waszej działalności?

Jest ich wiele, lecz podam je w największym skrócie. Nie ograniczamy się jedynie do pielęgnowania historii, ale uczestniczymy także w życiu miasta i gminy, w przedsięwzięciach sportowych, takich jak Mirosławiec Biega, Nocny Bieg z Jajem, Bieg z Wasem. Doskonale układa się nam współpraca z władzami samorządowymi, wojskiem, szkołą, w której znajduje się Sala Tradycji Lotnictwa ze zbiorami naszego kolegi Tomasza Antochowskiego. Mamy również dobry kontakt roboczy z różnymi podmiotami społecznymi. Co roku uczestniczymy w obchodach wyzwolenia Mirosławca oraz Narodowego Święta Niepodległości.

Gratuluję tej pięknej rocznicy ciągłego funkcjonowania. Konsekwencja zgodna z żołnierskim stylem.

Dziękuję, Pragnę przypomnieć, że dwadzieścia lat to nie tylko historia wydarzeń i podejmowanych inicjatyw, ale też historia ludzi, których połączyły wspólne wartości – patriotyzm, koleżeństwo, pamięć o przeszłości oraz troska o przyszłe pokolenia.

Na zakończenie pragnę dodać, że z munduru się nie wyrasta, dlatego żołnierzem jest się do końca życia.

Dziękuję za rozmowę i życzę zdrowia, i dalszych sukcesów.